© Jogiena
GEDICHT ik ben
Ik ben van kop-hals-romp als in boerendochter
Oudste dochter van mijn vader, vernoemd binnen de familie van mijn moeder.
Ik ben van buiten hardwerkend, van binnen zachtschrijvend.
Ik ben van mem tot herbergier, van humor en vertier.
Van woorden geven en ontvangen. Van eigentijd als nooit bereikt verlangen.
Ik ben van reuring en van mensen, van ontwikkelen zonder grenzen…
Dat ben ik Jogiena Zeinstra
It Bûthúsbankje
Miskien soe de generaasje fan no, somtiden it bûthúsbankje wol wer werom sette wolle op it plak wer at it eartiids stie.
It buorkjen is der net makliker op wurden; dat fan in bûthúsbankje hawwe wy eins miskien wol grut ferlet…
Een hart
Een hart voor een vrouw met het hart op de tong maar emotie op de achtergrond.
Een hart voor rechtvaardigheid, maar niet voor vergeving.
Een hart gevuld met trots, maar ook beschadigd met stil verdriet.
Een hart voor iedereen die bij haar hoort.
It libben
It libben as silen:
Lavearje
en
soms
foar de wyn.
De Veer
De veer op de wind….. Hulpeloos en stuurloos, maar voor sommige mensen zeker niet: Doelloos.
Nee: De veer, die vindt zijn vinder, als een engel die contact zoekt.
De veer als verbinding met boven. In je eigen spiritueel bewustzijn geloven.
Een veer: als aanmoediging, dat je de juiste stappen zet op je levenslat, als bevestiging, dat je het goed doet op je levenspad.
Denk niet: “het is gewoon toevallig” of “ik wil dat gewoon graag zien”, maar waardeer het contact van boven als een waarheid van: misschien……….
De hoarizon
Ut de ûndergeande sinne,
kymet de hoarizon,
as in streek yn ‘e fierte.
De foar- en de efterkant
By de slachter,
de bakker,
of it kafee,
is der altyd in foar- en in efterkant.
Hoefolle wurk kin ien pear hannen oan dizze foarkant eins fersette?
En
Wat kostet dit ferarbeidzjen fan wurk dy dan oan de efterkant yn it gesin?
It Stienser Aldlân
In blik op it Aldlân.
It Stienzer Aldlân; myn Aldlân.
In plak wêr’t hja as buorlju, eartiids en no, op elkoar oanwiisd binne.
Binne it buorlju? Binne it freonen?
It bin minsken fan it Stienzer Aldlân.
De Ko
Eigen eagen,
meitsje de ko fet.
——————————————————————-
Der giet neat boppe de baas,
boppe de man sels …
De paraplu
De paraplu van het leven wordt altijd weer doorgegeven.
Niemand weet hoe de toekomst zal verlopen, maar nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen zullen altijd weer worden geschreven.
Een stormparaplu heeft niemand in het leven.
Verdriet en pijn zullen misschien ook na vandaag je ziel bekrassen.
Wees voorzichtig!
Houdt de paraplu van je leven goed vast, maar vergeet ondertussen niet:
te stampen in de regenplassen!
De sokken der yn…
De felch, de rûne bûtenrâne fan it tsjil, is mei speaken oan ‘e naaf ferbûn.
Ferbiningen: Al dizze speaken stean foar famylje.
Se sitte stevich yn de felch; soms yn bytsje skansearre mar: net stikken.
Droegen troch de twa felgen en harren ferbiningen is gjin paad dy te fier, gjin reliëf dy te heech.
Myn bugel,
Foar myn fertriet; hiesto lûden
Foar myn bliidskip; hiesto waarme, fleurige noaten
Foar myn yrritaasjes; hiesto stakkato koarte lêstige noatsjes, ek noch de hichte yn
It koper trille; mei myn libben, mei…..
In paad fan ljocht
nei it hûs
fan de ferstoarne minske…
sadat de siel fan de minsk, altyd it paad nei hûs werom fine sil.
Licht – Ljocht
Geboortelicht – Berteljocht
Levenslicht – Libbensljocht
Afscheidslicht – Ofskiedsljocht
Donker – Tjuster
Jogiena Zeinstra 